Η οδοντιατρική απομόνωση είναι μια σύγχρονη τεχνική η οποία χρησιμοποιείται ούτως ώστε να απομονώσει το πεδίο εργασίας μας.

Χρησιμοποιείται πρωτίστως κατά την πραγματοποίηση ενδοδοντικών θεραπειών (απονευρώσεις), στην παιδοδοντία αλλά και σε πολλές διαδικασίες του τομέα της οδοντικής χειρουργικής (σφραγίσματα κλπ).

Περιλαμβάνει την τοποθέτηση ενός ελαστικού φύλλου απομονωτήρα γύρω από το δόντι ή τα δόντια στα οποία εργαζόμαστε με την βοήθεια ενός δακτυλιδιού, το οποίο λέγεται αρπάγη και ενός πλαισίου το οποίο βρίσκεται εκτός στόματος αρπάγη τοποθετείται στο δόντι στο οποίο θα δουλέψουμε ή στο προηγούμενο αυτού και το πλαίσιο κρατά το φύλλο του ελαστικού απομονωτήρα τεντωμένο.

Η οδοντιατρική απομόνωση έχει πολλά οφέλη στην κλινική πράξη.

Εξασφαλίζει άσηπτο, στεγνό και καθαρό πεδίο εργασίας μιας και εμποδίζει την εισχώρηση του σάλιου. Πολλές από τις οδοντιατρικές εργασίες απαιτούν στεγνό πεδίο ενώ διαφορετικά θεωρούνται ανεπιτυχείς.

Απομακρύνει τους μαλακούς ιστούς (χείλη, γλώσσα, παρειές) χωρίς να ταλαιπωρείται ο ασθενής από το κάτοπτρο.

Οτιδήποτε χρησιμοποιεί ο οδοντίατρος (νερό, φάρμακα, ρίνες κ.α.) παραμένει μέσα στο ελαστικό του απομονωτήρα, απομακρύνεται από εκεί και δεν έρχεται σε επαφή με το υπόλοιπο στόμα.

Με αυτήν την μέθοδο παραμένει μακριά από τους βλεννογόνους των ασθενών και το υλικό των παλιών μαύρων σφραγισμάτων, το οποίο περιέχει κάποιο ποσοστό υδραργύρου, όταν αυτά απομακρύνονται.

Πολλές φορές η απομόνωση καθιστά περιττή ακόμα και την χρήση της σιελαντλίας μιας και στο στόμα του ασθενούς υπάρχει μόνο το σάλιο του και το μεγαλύτερο ποσοστό των ασθενών μπορούν να καταπιούν φορώντας των απομονωτήρα.

Έτσι αποφεύγεται και το ενοχλητικό αίσθημα ξηρότητας που προκαλείται από την σιελαντλία.

Λόγω όλων αυτών των παραγόντων οι συνθήκες εργασίας είναι άριστες και ο χρόνος εργασίας μειώνεται κατά πολύ και ο ασθενής αισθάνεται πολύ πιο άνετα.