Τα δόντια μας αποτελούνται από 3 βασικούς σκληρούς ιστούς.

Την αδαμαντίνη, την οδοντίνη και την οστείνη.

Το κομμάτι των δοντιών που βλέπουμε εμείς σε ένα υγιές στόμα λέγεται μύλη και αποτελείται εξωτερικά από αδαμαντίνη που είναι πιο σκληρή, στιλπνή και ανοιχτόχρωμη και εσωτερικά από οδοντίνη που είναι πιο μαλακή, ελαστικότερη, πιο κιτρινωπή και πορώδης.

Οι πόροι αυτοί της οδοντίνης λέγονται οδοντινοσωληνάρια.

Η ποσότητα της οδοντίνης αυξάνεται με την ηλικία και η διάμετρος των οδοντινοσωλιναρίων μικραίνει.

Αυτός είναι, μάλιστα, ο λόγος που τα δόντια μας «κιτρινίζουν» φυσικά όσο περνάνε τα χρόνια χωρίς κατ ανάγκη την ύπαρξη άλλων παραγόντων.

Μέσα στο οστό από την άλλη είναι εγκατεστημένες οι ρίζες των δοντιών οι οποίες αποτελούνται εξωτερικά από οστείνη και εσωτερικά πάλι από οδοντίνη.

Η οστείνη έχει την ιδιότητα ότι συνδέεται με ίνες με το οστό και προσδίδει στο δόντι μια σχετική δυνατότητα μικροκίνησης μέσα στο φατνίο( την υποδοχή του οστού μέσα στην οποία βρίσκεται), έτσι ώστε οι δυνάμεις που ασκούνται σε αυτό να κατανέμονται καλυτέρα από ότι αν ήταν «καρφωμένο» στο οστό

Κάθε δόντι ανάλογα με την θέση του το μέγεθος του και το ρόλο που έχει να παίξει έχει διαφορετικό μέγεθος και διαφορετικό αριθμό ριζών.

Αν θέλαμε να κάνουμε μια γενίκευση θα λέγαμε ότι όσο πιο πίσω βρίσκεται ένα δόντι τόσο περισσότερες ρίζες έχει, αλλά πρέπει να έχουμε πάντα στο μυαλό μας ότι πάντα στη φύση υπάρχουν εξαιρέσεις και παραλλαγές.

Στην άκρη κάθε ρίζας υπάρχει μια τρύπα που λέγεται ακροριζικό τρήμα και από εκεί ξεκινά ένα δίκτυο σωλήνων, οι ριζικοί σωλήνες, τους οποίους διατρέχουν αιμοφόρα αγγεία και νεύρα τα οποία τρέφουν το δόντι και του επιτρέπουν να αισθάνεται εξωτερικά ερεθίσματα.

Αυτά καταλήγουν σε ένα μεγαλύτερο χώρο μέσα στην οδοντική μύλη, τον πολφικό θάλαμο, και στο σύνολο τους αποτελούν τον οδοντικό πολφό.